Achtergrond:

Het Sloveense Ministerie van Arbeid, Gezin, Sociale Zaken en Gelijke Kansen heeft een onderzoek laten uitvoeren naar de uitbreiding van arbeidsmigratie in Slovenië. Het doel is niet alleen om de huidige situatie vast te stellen, maar ook om wetgevende maatregelen voor te stellen die een snelle integratie van de werkende derdelander in het gastland zouden waarborgen, mogelijk met medewerking van de werkgever. In veel gevallen is de medewerking van de werkgever cruciaal voor de integratie van de werknemer, vaak door de werknemer aan te moedigen niet alleen taalcursussen maar ook burgerschapsintegratiecursussen te volgen.

De toename van het aantal werkende derdelanders betekent een toename van de overheidsuitgaven voor hun integratie (samen met hun gezinsleden). Om deze toename van de overheidsuitgaven te beheersen, onderzoekt Slovenië de mogelijkheid om werkgevers de financiële last voor de integratie van derdelanders te laten delen. Om deze reden is Slovenië geïnteresseerd in het verkrijgen van informatie over nationale regelgeving en praktijken met betrekking tot de integratie van werkende/zelfstandige derdelanders in andere lidstaten.

Respondenten:

23 EMN-leden en waarnemerslanden (inclusief BE) hebben een publiek antwoord gegeven op deze ad hoc vraag.

Bevindingen:

Een voorlopige analyse van de resultaten van de ad hoc vraag toont aan dat:

• Van de 23 reagerende landen melden meer dan de helft dat zij werkgevers aanmoedigen om deel te nemen aan de integratie van hun werknemers. Dit kan verschillende vormen aannemen; de meest voorkomende is het aanmoedigen van deelname aan taalcursussen. Er zijn verschillende systemen opgezet om dit voor de werkgevers te vergemakkelijken, zoals vouchersystemen of door de overheid gesponsorde programma's waarin werkgevers zich kunnen inschrijven. Werkgevers kunnen bijdragen aan de integratie van hun werknemers door een deel van de kosten van de taalcursus te betalen. Sommige landen, zoals EE, melden ook dat zij werkgevers stimuleren om de taaltraining van hun werknemers te ondersteunen. In BE is er geen directe deelname van werkgevers aan de integratie van hun werknemers; werkgevers zijn echter verplicht om werknemers te informeren over hun arbeidsrechten.
   
• Slechts 3 reagerende landen melden dat hun wetgeving vereist dat werkgevers huisvesting bieden aan derdelanders die de arbeidsmarkt betreden. In NL bijvoorbeeld, wanneer de werkgever een werkvergunning aanvraagt, wordt gevraagd om informatie over het type huisvesting dat zij zullen aanbieden. In BE en de meeste andere landen bestaat een dergelijke vereiste niet, behalve onder enkele specifieke trajecten zoals seizoensarbeid of arbeidsmobiliteitsregelingen.
   
• De meerderheid van de reagerende landen meldt dat in het geval van zelfstandigheid derdelanders een wettelijke status in het land nodig hebben om een bedrijf te registreren. In BE vereisen aanvragen om een bedrijf te starten dat de derdelander zowel een verblijfsvergunning als een zogenaamde 'beroepskaart' heeft, waarvan de voorwaarden per regio verschillen.

Voor meer details, lees de compilatie van antwoorden die hierboven is bijgevoegd.