Deze EMN Inform geeft een overzicht van de grensprocedures die momenteel door EMN-leden worden toegepast op grond van de Richtlijn Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming. De focus ligt voornamelijk op de soorten procedures, de betrokken autoriteiten, de verwerkingstermijnen, de soorten genomen besluiten en de waarborgen voor verzoekers om internationale bescherming met bijzondere behoeften. De Inform benadrukt verschillen in nationale praktijken en presenteert deze zoals zij bestaan vóór de invoering van de verplichte Asielgrensprocedure onder het Migratie- en asielpact.

Deze ad hoc vraag onderzoekt of nationale procedures verzoekers om internationale bescherming de mogelijkheid bieden om te reageren op een voorgenomen negatieve beslissing in eerste aanleg voordat deze officieel wordt vastgesteld, en of er administratieve mechanismen bestaan om bezwaar te maken tegen een beslissing in eerste aanleg vóór het instellen van een gerechtelijk beroep.

Deze ad hoc vraag heeft als doel informatie te verzamelen over hoe EU-lidstaten de procedures uitvoeren voor het indienen, registreren en formeel indienen (“lodging”) van verzoeken om internationale bescherming op basis van de Procedurerichtlijn Asiel (2013/32/EU). De query gaat in op de organisatie van het proces in wetgeving en praktijk, de toegankelijkheid van registratiecentra en de beoordeling van kwetsbaarheden van verzoekers. Daarnaast behandelt de query het gebruik van verlengde registratietermijnen, problemen bij het halen van registratie-deadlines en maatregelen die worden genomen wanneer verzoekers niet tijdig geregistreerd kunnen worden. 

Deze ad hoc vraag, die aan de basis lag van een EMN Inform, verzamelde informatie over de wijze waarop EMN-leden en waarnemende landen momenteel asielgrensprocedures toepassen. Zij bestrijkt de belangrijkste stappen van de asielprocedure aan de grens, waaronder procedurele fasen, verantwoordelijke autoriteiten, rechtsgrondslagen voor besluiten, maatregelen voor kwetsbare aanvragers en veiligheidsrisico’s, evenals goede praktijken en belangrijkste uitdagingen.

Van veel aanvragers van internationale bescherming wordt aangenomen dat ze een visum hebben of hadden om het grondgebied te betreden, maar hun aantal blijft onbekend. Deze ad hoc vraag tracht de statistieken over migranten die het Schengengebied legaal binnenkomen, maar die vervolgens een asielaanvraag indienen in een EU-lidstaat, in kaart te brengen.

Op 9 juli publiceerden bijna 100 NGO’s, waaronder ECRE en verschillende ECRE-lidorganisaties, een gezamenlijke verklaring waarin ze alle EU-lidstaten oproepen om het recht om asiel aan te vragen te garanderen en hun verplichtingen ten aanzien van het internationale vluchtelingenbeschermingssysteem na te komen.