De EMN inform die de bestaande wetgeving en praktijken inzake het beheer van biometrische gegevens binnen migratieprocessen in EMN leden (EU Lidstaten, uitgezonderd Denemarken) en waarnemende landen in kaart brengt, toont onder andere het volgende aan:

• Biometrische gegevens worden gewoonlijk verzameld van personen die internationale bescherming, een visum voor verblijf van langere duur of een verblijfsvergunning aanvragen, en van personen die een visum voor kort verblijf aanvragen. In zes landen is het verzamelen van DNA in bepaalde omstandigheden toegestaan. Biometrische gegevens worden minder vaak verzameld bij terugkeer, uitzetting of grensoverschrijding.
   
• Het meest voorkomende doel voor het verzamelen van biometrische gegevens is het vaststellen en verifiëren van de identiteit van een persoon of de echtheid van reisdocumenten. Vijf landen gaven ook aan dat nationale veiligheid, strafrechtelijk onderzoek of wetshandhaving een eerste doel was voor het verzamelen van biometrische gegevens tijdens migratieprocessen.
   
• Alle deelnemende lidstaten en waarnemende landen van het EMN hebben specifieke regels voor het verzamelen van biometrische gegevens, waaronder leeftijdsgrenzen voor vingerafdrukken. Deze leeftijdsgrenzen variëren van 6 tot 14 jaar en kunnen verschillen per land en migratieprocedure.
   
• De meeste EMN leden hebben specifieke regels om non-discriminatie te garanderen. Deze omvatten aanpassingen voor handicaps of religieuze/culturele behoeften tijdens het verzamelen van biometrische gegevens en regels voor het opslaan en verwerken van gegevens die religieuze of politieke banden identificeren.
   
• De meest voorkomende verantwoordelijken voor het verzamelen en verwerken van biometrische gegevens volgens de nationale wetgeving zijn het Ministerie van Binnenlandse Zaken, de Immigratie- of Asielautoriteiten, de politie en het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Andere vaak voorkomende verantwoordelijke instanties zijn het Ministerie van Justitie en Veiligheid, administratieve rechtbanken op federaal niveau of een parlementaire commissie voor mensenrechten.
   
• De aanpak verschilt van land tot land wat betreft de opslaglocatie en de duur gedurende welke biometrische gegevens worden bewaard. De meeste EMN- en waarnemende landen bewaren biometrische gegevens in een nationaal depot gedurende ten minste een bepaalde fase van het migratieproces.
   
• 21 landen staan de internationale overdracht van biometrische gegevens toe. Meestal is dit beperkt tot specifieke toepassingen of situaties. Dertien landen melden de internationale uitwisseling van gegevens wanneer dit uitdrukkelijk is toegestaan of vereist bij wet, of een specifieke internationale wettelijke verplichting zoals een verdrag of een EU-verordening.

Meer informatie vindt u in bovenstaande inform.