Gezien het belang en de toenemende relevantie van migratiestrategieën hebben het Europees Migratienetwerk (EMN) en de Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) een inform opgesteld met daarin een vergelijkende analyse van migratiestrategieën die sinds 2018 zijn ingevoerd en momenteel nog worden toegepast in lidstaten en waarnemende landen van het EMN en niet-EU OESO-landen. De inform belicht verschillen in de benadering van migratiestrategieën tussen landen en laat onder andere zien dat:

• Tweeëntwintig EMN-leden en drie EMN-waarnemende landen ten minste één migratiestrategie hebben. Daarvan hebben 11 landen zowel een overkoepelende migratiestrategie - die minstens drie verschillende beleidsdomeinen inzake migratie omvat - als minstens één sectorale strategie, die één of twee domeinen inzake migratie en asiel omvat. Tien EMN-lidstaten hebben alleen een sectorspecifieke migratiestrategie. Alle drie EMN-waarnemende landen hebben overkoepelende strategieën. Drie EMN-lidstaten hebben geen strategie.
   
• Onder de overkoepelende of sectorale strategieën van de EMN-leden, komen illegale migratie, integratie, legale migratie, asiel, rampenplannen en de externe dimensie het vaakst voor. In de waarnemende landen van het EMN waren de sectoren die het meest aan bod kwamen illegale migratie, reguliere migratie, integratie en asiel.
   
• In de EMN-leden zijn verschillende overheidsinstanties belast met het ontwikkelen van overkoepelende strategieën, waarbij het Ministerie van Binnenlandse Zaken het vaakst verantwoordelijk is voor het uitwerken van migratiestrategieën. Stakeholders zoals lokale overheden, de privésector enzovoorts zijn ook betrokken bij het bepalen van overkoepelende strategiedoelstellingen.
   
• De doelstellingen van de strategieën en de methodologieën voor de formulering ervan verschillen sterk van land tot land, afhankelijk van het beleidsdomein en de actoren die het proces coördineren. De duur van zowel overkoepelende als sectorale strategieën verschilt ook sterk, waaronder strategieën met een open einde, die meer dan een decennium bestrijken, of die 4-8 jaar of een beperkter tijdsbestek bestrijken.
   
• Migratiestrategieën zijn vaak gekoppeld aan ander beleid, zowel nationaal als internationaal. 
   
• De methoden om migratiestrategieën te implementeren variëren en zijn afhankelijk van het type en de reikwijdte van de strategie. Acht EMN-leden en twee waarnemende landen maken gebruik van jaarlijkse actie- of uitvoeringsplannen. Andere methoden zijn oproepen tot het indienen van projecten, wetgevingsprocedures, samenwerking met maatschappelijke organisaties en internationale organisaties, enz.
   
• De verspreiding van migratiestrategieën onder het publiek en belangengroepen vindt op verschillende manieren plaats. Sommige landen hebben formele communicatiestrategieën, andere gebruiken evenementen om met belanghebbenden te communiceren, bijvoorbeeld via live evenementen. Het online zetten van strategieën is een methode die door 15 EMN-leden en Georgië wordt gebruikt.

   

• In veel EMN-leden wordt de uitvoering van strategieën gemonitord, meestal door de instantie die de strategie heeft ontwikkeld. Verschillende landen beschikken over mechanismen om hun strategieën bij te werken, bijvoorbeeld door updates te koppelen aan hun monitoring- en evaluatieprocessen.
   

• De beperkte inbreng van doelgroepen is een van de uitdagingen waarmee EMN-leden worden geconfronteerd bij het ontwikkelen van hun strategieën, terwijl veranderende migratiecontexten een belemmering kunnen vormen voor de uitvoering.
   

• Verschillende goede praktijken werden vastgesteld bij de ontwikkeling en uitvoering van migratiestrategieën. Bijvoorbeeld interministeriële coördinatie, inclusieve raadplegingsprocessen en het opzetten van nieuwe structuren om migranten en diasporagroepen beter te integreren en te beschermen.
   

• In OESO-landen die geen lid zijn van het EMN, zoals Australië, Canada en Nieuw-Zeeland, worden nationale migratiestrategieën gebruikt om migratiedoelstellingen vast te stellen, terwijl andere zich richten op algemene beleidsoriëntaties zonder specifieke doelstellingen. Japan en Zuid-Korea leggen in hun vijfjarenplannen de nadruk op wetgevingshervormingen en migratiebeheer. De herziening van de Canadese migratiestrategie in 2023, waarbij uitgebreide raadplegingen plaatsvonden, is een goed voorbeeld van hoe nationale strategieën kunnen worden bijgewerkt.

Meer informatie kan u terugvinden in bovenstaande inform.