Ad Hoc Vraag over mechanismen voor het verifiëren van feitelijk verblijf in asiel accommodatie

Deze ad hoc vraag onderzoekt of landen die lid en waarnemer zijn van het EMN mechanismen gebruiken om te controleren of aanvragers voor internationale bescherming echt in de toegewezen accommodatie verblijven. Er wordt onderzocht hoe deze mechanismen worden geïmplementeerd, of er rekening wordt gehouden met kwetsbaarheidscriteria, en de regels om te bepalen of de accommodatie verlaten is en of bewoners dergelijke beoordelingen kunnen aanvechten. Ook wordt onderzocht of deze mechanismen hebben geleid tot juridische problemen, met name op het gebied van gegevensbescherming.

 

Achtergrond:

Sinds 2022 heeft de Ierse "International Protection Accommodation Service" (IPAS) te kampen met een aanzienlijke asieldruk. Als gevolg daarvan kan de dienst sinds december 2023 geen accommodatie meer aanbieden aan sommige asielzoekers. In dat geval kent ze een verhoogde toelage toe aan de asielzoeker.

Als gevolg van de hoge asieldruk, heeft IPAS een nieuw afwezigheidsbeleid ingevoerd om te zorgen voor een efficiënt gebruik van bedden in opvangcentra, waardoor het van cruciaal belang is dat afwezigheden nauwkeurig worden beoordeeld. Ierland heeft deze ad hoc vraag gesteld om beter te begrijpen hoe dit in andere landen wordt aangepakt.

Respondenten:

25 EMN-leden en waarnemende landen gaven een publiek antwoord op deze ad hoc vraag.

Bevindingen:

Uit een voorlopige analyse van de resultaten van de ad hoc vraag blijkt dat:  

  • Alle responderende EMN-leden en waarnemende landen beschikken over een systeem om de aanwezigheid van aanvragers van internationale bescherming in hun opvangvoorzieningen te verifiëren. Dit systeem kan informeel zijn, zoals in FI, waar proxy-maatregelen worden gebruikt in plaats van een specifiek, officieel systeem.
     
  • In de meeste landen vindt de verificatie van de aanwezigheid van aanvragers plaats door middel van directe controle door personeel ter plaatse, elektronische controles bij het verlaten of betreden van het centrum, of een combinatie van beide. Sommige landen hebben beveiligingsfirma's in dienst die gevestigd zijn in opvangcentra, waar hun mandaat ook het controleren van de in- en uitgangen van asielzoekers omvat (bvb. in BG). Andere voorbeelden van dergelijke systemen zijn die in PL, waar afwezigheden worden gecontroleerd tijdens de maaltijdverdeling.
     
  • De duur van de afwezigheid die bepaalt wanneer een aanvrager wordt geacht de voorziening te hebben verlaten, varieert over het algemeen van 2 tot 15 dagen, waarbij de gevolgen verschillen van land tot land. In de meeste landen is er geen effect op de asielaanvraag, maar wordt de persoon uitgeschreven uit het opvangcentrum. In sommige landen, waaronder BE, kan de persoon opnieuw een aanvraag indienen voor opvang, maar als er een wachtlijst is, wordt de persoon daar op geplaatst.
     
  • Over het algemeen verandert het beleid voor het beheer van afwezigheden van aanvragers niet op basis van hun kenmerken of mogelijke kwetsbaarheden. De meeste landen leggen echter uit dat beslissingen over de beperking van materiële omstandigheden na een afwezigheid op individuele basis worden genomen. In sommige landen is de kwetsbaarheid van de asielzoeker (bvb. leeftijd) van invloed op de frequentie van de controles (bvb. in MT).
     
  • Slechts enkele landen (LU, IE, ES) worden geconfronteerd met juridische problemen op het gebied van gegevensbescherming in verband met het toezicht op de afwezigheid/verblijven van aanvragers.

Meer informatie vindt u in de bovenstaande compilatie van antwoorden.

Publication Date:
zo 16 feb 2025
Geografie:
Hoofdthema:
Publicatietype:
Opdrachtgever:
EMN
Trefwoorden: