Uit recente studies blijkt dat migrantenvrouwen een zogeheten "dubbele achterstand" hebben, omdat ze zowel vrouw als migrant zijn. Deze studie brengt integratiebeleid en -maatregelen in de lidstaten in kaart en de mate waarin deze specifiek gericht zijn op migrantenvrouwen. Zij geeft voorbeelden van goede praktijken op nationaal, regionaal of lokaal niveau en een overzicht van gerichte beleidsmaatregelen die zijn ontwikkeld om de negatieve gevolgen van COVID-19 voor de integratie van migrantenvrouwen tegen te gaan.

Veel EU-lidstaten hebben een integratiebeleid, maar slechts weinig lidstaten besteden hierin specifiek aandacht aan vrouwen. Dit kan gedeeltelijk worden aangepakt met de integratie van de genderdimensie in het overheidsbeleid of met een tweeledige aanpak die gender mainstreaming combineert met een gericht beleid voor migrantenvrouwen.

Uit de Belgische studie blijkt dat de integratie van migrantenvrouwen, zoals in de meeste EU-lidstaten, momenteel geen prioriteit is. De belangrijkste uitdagingen zijn discriminatie in de toegang tot de arbeidsmarkt, een gebrek aan erkenning van kwalificaties, taalbarrières, een gebrek aan sociale netwerken, beperkte toegang tot kinderopvang en andere familiale beperkingen. De Belgische context wordt ook gekenmerkt door een versnipperd institutioneel landschap, waarbij de verantwoordelijkheid voor de integratie van migranten wordt verdeeld over de gewesten en gemeenschappen en er weinig synergie is tussen de verschillende overheidsniveaus.