Enkele van de belangrijkste lessen zijn dat:

• Het institutionele landschap zeer versnipperd en variabel is. Bijvoorbeeld, in BE hangt zowel de verantwoordelijke erkenningsinstelling, als de te volgen procedure af van de regio waar de erkenning wordt aangevraagd.
   
• De meeste landen geven aan dat ze een strikte scheiding maken tussen de erkenning van kwalificaties en diploma's voor niet-gereglementeerde beroepen, enerzijds, en gereglementeerde beroepen, anderzijds. In het kader van erkenningsprocedures voor gereglementeerde beroepen wordt de erkenningsbevoegdheid vaak gedelegeerd aan beroepsorganisaties die daartoe officieel gemachtigd zijn. Verscheidene landen, zoals FI en IE, hebben in hun antwoord een weblink opgenomen die leidt naar de lijst van gereglementeerde beroepen en/of de beroepsorganisaties die gemachtigd zijn om de erkenningsprocedure te voltooien. 
• In heel Europa is de rol van de openbare tewerkstellingsdiensten in het erkenningsproces vrij beperkt: AT, BG, CY, CZ, FI, GE, HR, LT, LU, LV, PT, SL en SK gaven aan dat hun openbare diensten voor arbeidsvoorziening geen rechtstreekse rol spelen. Niettemin gaven sommige landen aan dat er een zekere samenwerking bestaat tussen de erkenningsinstanties en de openbare tewerkstellingsdiensten. De Belgische openbare tewerkstellingsdiensten deelden ook enkele ‘best practices’: VDAB werkt samen met een aanbestedingspartner die individuele personen, onder meer, helpt bij het verzamelen van de nodige documenten en het opstellen van een dossier voor erkenning. De aanbestedingspartner zorgt ook voor vertalingen en haar diensten zijn gratis (gefinancierd door VDAB). In Brussel en Wallonië hebben de openbare tewerkstellingsdiensten overeenkomsten gesloten met partners om, onder meer, personen te informeren over de erkenningsprocedure voor diploma's en om personen te helpen bij het samenstellen van hun dossier. 
• Ten slotte deelden de meeste lidstaten ‘best practices’ in de context van hun werk met ontheemden uit Oekraïne. Sommige lidstaten gaven uitdrukkelijk aan dat sommige specifieke bepalingen voor mensen met een vluchtelingenstatus of een subsidiaire beschermingsstatus werden uitgebreid ten voordele van mensen met een tijdelijke beschermingsstatus. AT gaf bijvoorbeeld aan dat de bewijsvereisten in verband met diploma’s en kwalificaties versoepeld werd en dat personen die geen documenten kunnen overleggen, daarvan kunnen worden vrijgesteld en toestemming kunnen krijgen om hun kwalificaties op een alternatieve manier aan te tonen. BG deelde een algemene ‘best practice’: het heeft een volledig elektronisch geïntegreerd informatiesysteem voor academische erkenning dat het mogelijk maakt dat de houders van het diploma hun erkenningsaanvraag op afstand indienen en een elektronisch ondertekend certificaat van academische erkenning ontvangen. Andere landen, zoals BE, NL, HR en CZ, faciliteren de certificering en vertaling van documenten. Ten slotte wordt de toegang tot gereglementeerde beroepen in sommige landen (zoals in LV en CZ) gefaciliteerd voor ontheemde personen, op voorwaarde dat ze alleen werken met andere personen die uit Oekraïne komen of die alleen Oekraïens spreken.

Gedetailleerde informatie is te vinden in de compilatie van antwoorden hierboven.