Onder de verschillende bevindingen en aanbevelingen in het dossier, illustreren de volgende drie punten – op niet-uitputtende wijze – enkele van de kwesties die door professionals en belanghebbenden die werken met LGBTQIA+ verzoekers om internationale bescherming in België zijn aangekaart:

• Gebrek aan aangepaste opvangfaciliteiten: Belanghebbenden melden dat het leven in opvangcentra LGBTQIA+ personen vaak blootstelt aan psychologisch, fysiek en seksueel geweld. In gevallen van homofobe of transfobe aanvallen wordt vaak het slachtoffer verplaatst, terwijl daders zelden worden gesanctioneerd. Verschillende belanghebbenden pleiten voor de oprichting of uitbreiding van opvangcentra die specifiek zijn gewijd aan LGBTQIA+ personen die om bescherming verzoeken.
• Onvoldoende training en middelen: Het rapport benadrukt de dringende noodzaak om personeel van opvangcentra, maatschappelijk werkers en tolken te trainen in de specifieke behoeften en terminologie met betrekking tot LGBTQIA+ verzoekers. Dit zou de ondersteuning en het begrip van het geweld waarmee zij worden geconfronteerd verbeteren. Echter, de tolkendienst "Univerbal," die gespecialiseerd is in deze onderwerpen, heeft momenteel niet de financiële middelen om aan alle verzoeken te voldoen. Bijdragers benadrukken ook de noodzaak om de kennis over LGBTQIA+ te vergroten onder protection officers bij het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen (CGVS), of ten minste de interviewvragen aan te passen om minder gender- en westers gecentreerd te zijn.
• Westers gecentreerde benadering en buitensporige vertragingen: Volgens professionals houdt de asielprocedure onvoldoende rekening met de specifieke realiteiten in sommige herkomstlanden. In contexten waar het publiekelijk uiten van seksuele geaardheid of genderidentiteit gevaarlijk of onmogelijk is, wordt het bijzonder moeilijk voor verzoekers om hun homoseksualiteit of transidentiteit te "bewijzen". Bovendien brengen wachttijden — soms tot drie jaar of meer — integratieprocessen zoals huisvesting, werk en sociale relaties in gevaar en veroorzaken ze aanzienlijke psychologische stress.

Concluderend roept Prisme de Belgische autoriteiten op om het budget dat wordt toegewezen aan verenigingen en Rainbow Houses (Maisons Arc-en-Ciel) te verhogen, opvangcentra specifiek voor LGBTQIA+ personen te creëren en te ondersteunen, training en bewustwording te bieden aan alle relevante actoren, betere institutionele samenhang en sectoroverschrijdende opvolging te waarborgen, sociale en professionele integratie te bevorderen, en de ervaringen van LGBTQIA+ personen gedurende de asielprocedure beter te laten meewegen.

Voor meer informatie, lees (in het Frans) het persbericht van Prisme.